Wagon doczepny Lilpop LRL
1929 - 1969

NADWOZIE
Konstrukcja: szkielet drewniany oparty na metalowej ostoi nitowanej z blach i kształtowników walcowanych
Długość: 8000 mm
Szerokość: 2065 mm
Wysokość: 3377 mm
Ciężar własny: 6700 kg
Dach: drewniany, pokryty masą elastyczną oraz płótnem nasyconym farbą wodoodporną.

Drzwi zewnętrzne: jednoskrzydłowe, przesuwne ręcznie
Drzwi wewnętrzne: jednoskrzydłowe, przesuwne ręcznie (oddzielały pomost od przedziału pasażerskiego)

PODWOZIE
Wagon bezwózkowy
Liczba osi: 2
Rozstaw osi: 2500 mm
Średnica kół: 800 mm
Hamulce: elektryczny solenoidalny uruchamiany automatycznie nastawnikiem z wozu silnikowego, ręczny 4-klockowy uruchamiany ręcznie za pomocą koła kierowniczego.




 

Doczepne wagony Lilpop LRL włączono do eksploatacji w 1929 roku. Warunki techniczne dostaw uzgodniono pod koniec sierpnia 1927 roku z Towarzystwem Przemysłowym Zakładów Mechanicznych „Lilpop, Rau i Loewenstein” SA w Warszawie. W okresie od stycznia do maja 1928 roku do Łodzi miało trafić 10 czteroosiowych wagonów silnikowych oraz 16 dwuosiowych wagonów doczepnych. Z powodu ponad półrocznego opóźnienia w dostawie aparatury elektrycznej doczepy skierowano do ruchu dopiero wraz z wagonami silnikowymi, na początku stycznia 1929 roku. Wszystkie przydzielono do zajezdni Helenówek, gdzie otrzymały numery od 155 do 170.

Doczepy LRL wyposażono w detale identyczne jak w wagonach silnikowych, były jednak od nich krótsze i nie posiadały wózków. Zestawy kołowe ułożyskowano w maźnicach rolkowych firmy SKF oraz odsprężynowano za pomocą resorów piórowych. Fabrycznie wagony posiadały przedłużane stopnie wejściowe oraz specjalne uchwyty na burtach pomostowych, umożliwiające konduktorowi lub kontrolerowi przechodzenie między wagonami podczas jazdy. Po II wojnie światowej stopnie skrócono, dostosowując je do prześwitu drzwi.

Przez blisko 40 lat wagony eksploatowano niemal wyłącznie na liniach zgierskiej i ozorkowskiej. Najczęściej kursowały w składach z wagonami silnikowymi tej samej serii. W latach 50. zestawiano je również z wagonami silnikowymi typu 2N, natomiast w latach 60. — z wagonami 5N.

Od 1968 roku MPK zaczęło otrzymywać wagony doczepne 5ND z miast, w których likwidowano komunikację tramwajową. Równocześnie w warsztatach przebudowywano także Lilpopy II z wagonów silnikowych na doczepne. Wysłużone 8-metrowe doczepki LRL zaczęto wycofywać z eksploatacji. Większość z nich skreślono z inwentarza 1.06.1968 roku. Najdłużej w ruchu liniowym pozostawały wagony 1155 i 1158, kursujące do 2 maja 1969 roku.
 

Wykolejone doczepy LRL na linii ozorkowskiej. Źródło: "Dziennik Łódzki", 12.04.1966 r.
 

Rysunek doczepnego Lilpopa LRL. Wygląd z lat 60. XX w.
 

Co najmniej pięć wycofanych wagonów przebudowano na solarki i przemalowano na zielono. Jeden z wagonów przekazano na strzelnicę Ligi Obrony Kraju.

Pod koniec lat 70. w zajezdni Brus odstawiono solarkę nr 220 wraz z technicznym wagonem Lilpop III nr 2017. Oba pojazdy planowano odbudować jako historyczne. Lilpop III doczekał się remontu już w 1981 roku i do dziś można go okazjonalnie zobaczyć na łódzkich torach. Doczepę przetransportowano natomiast do zajezdni Chocianowice, gdzie w 1988 roku, wraz z dwiema innymi solarkami, została pocięta na złom. Był to definitywny koniec tych wagonów na łódzkich torach.

Pozostałe wycofane doczepy sprzedano osobom prywatnym — prawdopodobnie wszystkie egzemplarze. Po latach udało się odnaleźć cztery wagony doczepne LRL zaadaptowane na altanki, z których dwa o numerach 1157 i 1160 zostały odkupione przez pasjonatów komunikacji miejskiej i zachowały się do dziś.
 

Stany inwentarzowe

Rok

Stan na koniec roku

Wpisano sztuk

Numery taborowe pojazdów przyjętych na inwentarz

Skreślono sztuk

Numery taborowe pojazdów skreślonych z inwentarza

155 - 170

1168

1156, 1157, 1159, 1160, 1161, 1162, 1163, 1164, 1166, 1169, 1170

1155, 1158, 1165, 1167.